Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer

 

In kinderbijbels staan altijd de grote verhalen. Adam en Eva, David en Goliath, Jona, Jezus lopend over het meer enzovoort. Die verhalen hebben we op school gehoord, zijn thuis voorgelezen, op de kindernevendienst verteld en misschien op nog wel meer plekken.

Deze week kwam ik een verhaal tegen dat ik nog nooit eerder had gelezen. En dat terwijl het verhaal twee keer in de bijbel staat. Het is het verhaal van Enkelbandje. Eigenlijk heet ze ‘Vrouwelijk Enkelbandje’. Het geeft iets aan van haar sierlijkheid, en misschien ook wel iets van het onverwachte. Want in stoffig Israël zag een enkelbandje er al gauw wat grauwig en viezig uit. Maar af en toe licht het dan toch op. Onopvallend detail van schoonheid.

Ze heet Achsa (en dat betekent vrouwelijk enkelbandje). Ze is de dochter van Kaleb. Kaleb is één van de spionnen die het wel zag zitten om het beloofde land te veroveren. Pas als hij 85 jaar oud is wordt het werkelijkheid. Samen met zijn medeverspieder Jozua verovert hij Kanaän. Kaleb belooft zijn dochter Achsa aan de man die de stad Debir verovert. Een neef, Othniël, krijgt dat voor elkaar. En Achsa trouwt met haar neef.

Maar Achsa wil meer. Ze wil niet alleen een stad en wat dorrig land. Ze wil ook bronnen die het land vruchtbaar en produktief maken. Achsa wil toekomst voor zichzelf. En ze stapt op haar vader af en vraagt het. “Geef mij een zegen, Omdat u mij een dor stuk land gegeven hebt, geef mij dan ook waterbronnen” (Jozua 16: 19 HSV). Kaleb had weggegeven wat hij graag kwijtwilde, wat hem geen pijn deed. Maar zijn dochter komt op voor haar toekomst.

Het Enkelbandje licht op. Niet berusten in wat is, maar zoeken naar toekomst. Achsa deed dat in een totaal mannelijke cultuur waar vrouwen geen recht van spreken hadden. Daarmee is ze een sieraad voor anderen die onderdrukt worden, die weggezet worden. Ze vraagt om een toekomst, om leven. Ze neemt geen genoegen met een fooi, met waardeloos land dat niemand wil hebben. Dwars tegen de mannelijke cultuur in staat ze op. En vraagt, bidt om een zegen.

En ze ontvangt. In onze cultuur is vragen vaak ongepast, voelt ongemakkelijk. Je maakt jezelf voor je gevoel zo afhankelijk van de ander. Maar Achsa leert ons dat vragen juist kan leiden naar een nieuwe toekomst. Hoe ongepast vragen kan voelen het kan je tot zegen zijn en worden!

 

Ds. Gerard van de Wetering