Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer

 

Ze was op leeftijd, maar woonde nog zelfstandig, in een mooie, groene wijk. Ze had een tuin, voor en achter, daar genoot ze van. Ze was lid van een groot koor. Ook in de kerk zong ze  moeilijke nieuwe liederen mee – van blad!! - trefzeker het juiste lied vindend in die vuistdikke bundel  met al die dunne blaadjes.

Ze was al jaren weduwe, de foto van haar overleden man prijkte op de schoorsteenmantel, naast de foto’s van de kinderen en de kleinkinderen. Die woonden ver weg, in het buitenland; er was een vliegreis nodig om Oma te bezoeken. Maar in de grote vakantie kwamen ze aangevlogen om wekenlang bij haar te logeren. Feest voor kleindochters én voor Oma. Dat waren gelukkige tijden.

Ooit brak ze haar heup, zeer pijnlijk, zeer lastig, maar met thuishulp en veel oefenen kwam ze weer aardig op de been. Met natuurlijk haar stok, haar steun en toeverlaat. En trouwe, behulpzame  gemeenteleden haalden haar ’s zondags met hun auto op om naar de kerk  te kunnen gaan.

Maar naarmate het lopen beter ging, groeide ook het verlangen om zélf naar de kerk te lopen. Of om minstens de afhalers een eindje tegemoet te gaan. Dat lukte wonderwel. En op een mooie zondag kwam ze helemaal zelf, zonder hulp. Ze had de kracht en ze wist de weg. En vertelde mij dat. Trots dat ze was!

Helaas, er ontstonden misverstanden. Zijzelf vergat te melden dat ze alvast op weg ging, haar afhalers hadden op hun beurt niet in de gaten dat het genezingsproces van die heup buitengewoon voorspoedig verliep. Ze konden haar niet vinden, ze liepen elkaar mis! Dat gaf irritatie bij de afhalers, best een beetje  begrijpelijk. Maar……!

Er moest ingegrepen worden, vond men! Kordaat! Opbergen! Ze werd opgenomen in een verpleeghuis, ergens ver weg. Is haar toestemming gevraagd, zoals wettelijk verplicht is? Ik weet het niet, wel  hoorde ik dat ze vrij snel daarna terug naar haar huis wilde. Wàt?! dacht ik. Sprong op de fiets,  naar haar huis……maar te laat!! Haar (huur)huis leeggehaald, haar tuin omgewoeld, geen plant meer te bekennen. Weg tuin…! Weg plekje in de kerk…. Weg heerlijke  weken met kleindochter…..!  Wég  geluk….!

En…niemand had míj iets gevraagd, terwijl het toch mijn beroep is en ik bovendien in die kerk naast haar zat en elke zondag opnieuw kon constateren dat ze goed de weg wist, zowel  buiten op straat als in die dikke liedbundel met die duizend friemelblaadjes. Ik heb de bus gepakt – een uur rijden-  en ben in dat verpleeghuis gaan kijken. Dat huis leek zo op het eerste gezicht een prima huis. Later wil ik misschien nog eens  gaan, om ook haarzelf te spreken.  Dat zal heel voorzichtig moeten gebeuren, want er is geen weg terug:  zie boven……

 

S.C.RIBENT.

Ik kan wel  huilen. Te vaak wordt vergeetachtigheid verward met dementie. Als iemand even een naam niet meer weet,  is dat géén dementie!! De-mentie wil zeggen dat iemand “in de war” is, d.w.z. dat hij of zij  op meerdere terreinen het overzicht  kwijt is;  niet even, maar langdurig en definitief.  Elkaar een paar keer mislopen door communicatiestoornissen is GEEN dementie. Voorlichting over dementie is belangrijk. Vooral ook over wat het NIET is….! Zoals wellicht bekend, is er elke eerste maandag van de maand Alzheimercafe in Wijkcentrum West. Aanbevolen! Er is ook  een boek verschenen met de veelzeggende  titel “Gooi me niet weg”, de schrijver is Willem Brouwer. Te bestellen via Bol.com.