Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer

Wandelend op de Donckselaan sta ik vaak even stil bij het 8 mei- monument.  Ik lees daar:  “Door het geweld des vijands vielen….op 8 mei 1945” en  daaronder staan acht namen.  Drie van die namen zijn ons in de CIK- kerk ook nu nog bekend:  H. Groeneweg,  geb.13.9.1907   en tweemaal  De Groot:  R. de Groot, geb.1.1.1903 en zijn zoon W.L. de Groot, geb. 21.2.1925, want… we hebben  familieleden van deze  vermoorde mensen in ons midden. Twee van die familieleden zijn lid van de CIK-kerk en die kennen wij dus,  de derde is lid van de Elimkerk.

Toen kwam de gedachte op in het mei-nummer van SAMEN aandacht te schenken aan deze vreselijke gebeurtenis, want dit leed verjaart niet. Met hulp van de familie Hilberts kwam ik in contact met mevrouw Bets de Waard-de Groot en haar zus  mevrouw De Waal- de Groot, met mevrouw De Groot-Sintemaartensdijk en met mevrouw Joke Lodder- Groeneweg.  Alle vier  gaven ze  hun medewerking. Graag! zeiden ze. In de Oudheidkamer vond ik een paar boekjes (nr. 23 en 38), waarin deze verschrikkelijke gebeurtenis  uitvoerig beschreven wordt; ook op het internet is informatie te vinden, onder het kopje ” 8 mei 1945 Donckselaan Bolnes”.

Hier alvast - heel in het kort- de gebeurtenissen zoals mevrouw De Waard-de Groot die mij vertelde. Het is 8 mei 1945, drie dagen na de bevrijding. Op de Donckselaan speelt zich een drama af. Aanleiding is het ophalen van “moffenmeisjes” door de BS (Binnenlandse Strijdkrachten). Vanwege de enorme belangstelling (sensatie! het is een volksgericht!) lost de BS een waarschuwingsschot, dat fout gaat en W.L. de Groot (de jongere broer van mevrouw  De Waard) in zijn been treft. Hij wordt naar dokter Berger (Donckselaan 4) gebracht.

Intussen houdt de politie een Duitse Wehrmacht-auto aan, met daarin Hans, een Duitse officier en zijn vriendin, een “moffenmeisje.” De politie eist haar persoonsbewijs. Het meisje gilt: Hans, Hans, help me toch! Daarop ontstaat een gevecht tussen BS en Duitsers met als gevolg: handgranaten naar het huis van de dokter, die eerder al eens problemen had gehad met die Duitse officier. De dokter zelf en ook H. Groeneweg, R. de Groot en zijn zoon W.L. de Groot, N.v.d.Berg, L. Stolk, G. van Driel en W.Kramer worden doodgeschoten. Vermoord.

Op 8 mei 1945, drie dagen na de bevrijding.

Dit is een zeer beknopte samenvatting; er zijn veel meer bijzonderheden, per slachtoffer heel verschillend, maar  stuk voor stuk verschrikkelijk. Vraag de nabestaanden het je zelf te  vertellen, voor hen is het géén verleden tijd. De emotionele impact is groot, nog steeds. Denk bijvoorbeeld aan mevrouw De Waard-de Groot, die  als dertienjarige meemaakte dat de dode lichamen van haar vader en broer thuis werden gebracht, waardoor haar moeder langdurig psychisch in de war was (die verloor in één klap haar man, haar zoon én het gezinsinkomen), zodat zij als oudste meisje plotseling belast werd met de zorg voor de jongere kinderen. Denk aan mevrouw De Groot-Sintemaartensdijk, later getrouwd met een jongere zoon, die deze ramp als zevenjarig kind meemaakte en er een levenslang trauma aan opliep (dat onbegrip en negatieve reacties opriep, onder andere  op school….)  Denk ook aan mevrouw Joke Lodder-Groeneweg voor wie het verschrikkelijk is dat zij haar vader niet echt goed gekend heeft, dat zij nooit echt bewust “Pappa” heeft kunnen zeggen.

 

S.C.RIBENT.

Het is goed je verhaal te kunnen doen aan aandachtig luisterende, meelevende kerkleden. Laten wij een luisterend oor hebben, dat is belangrijk.