Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer


Iemand heeft een nieuw TV-toestel nodig en koopt dat bij  een bonafide firma. Die firma heeft een fraai  opgetuigde verkoopster in dienst, die provisie krijgt van elk verkocht artikel,  maar  die tevens -privé- verzekeringen probeert te slijten. De voorwaarden daarvan staan in piepkleine lettertjes op de aankoopbon, de verkoopster raffelt één en ander af,  klant betaalt, denkt dat het wel goed zal zijn en tekent bij het kruisje. De verzekering is de eerste drie maanden “gratis” en gaat dus pas in na drie maanden. Klant  heeft een TV gekocht, heeft betaald, heeft  een verzekering gesloten en gaat naar huis in afwachting van de bezorging.

Het toestel wordt bezorgd. Meneer! roept de bezorger die de TV ook zal installeren Meneer! Die TV is kapot, ziet U wel? Ik zou hem weigeren als ik U was. De TV wordt dus  weer meegenomen, wordt enige tijd later opnieuw bezorgd, maar blijkt nog steeds kapot en de bezorger neemt hem weer mee. Ook de derde keer blijkt het toestel  niet te functioneren en wordt daarom voor de derde keer mee teruggenomen; ook de aankoopbon gaat mee terug. Klant neemt contact op met de Consumentenbond, die korte metten maakt: niet goed, geld terug. De firma toont zich inderdaad bonafide, stort het aankoopbedrag terug en neemt –nu definitief- het toestel terug.

Maar na drie maanden valt er een rekening op de mat. Van de verzekering. De verzekering van een apparaat dat nooit goed heeft gefunctioneerd, dat teruggenomen is en waarvan het aankoopbedrag is teruggestort.  Klant vertelt meer dan eens en aan meerdere  telefonische verzekeringsmedewerksters  dat de TV niet deugde en na een paar weken terug genomen is. Het helpt niet. De rekeningen van de verzekering blijven komen en worden zelfs voortdurend hoger.

En tenslotte wordt er met incasso gedreigd - in de verte grijnst de deurwaarder. Klant schrikt enorm: je moet er toch niet aan denken dat je huis onder je gat vandaan verkocht zal worden!

Hij is radeloos en overweegt  toch maar te betalen. Dan komt er een goede kennis langs. Die ziet zijn radeloze vriend, hoort het verhaal en ontsteekt in grote woede: WAT ?! We gaan eerst die aankoopbon  halen en je hebt ook een bewijs dat het geld is terug gestort! Klant krijgt van de fraaie juffrouw  een lelijke grote mond - en géén kopie aankoopbon. Maar vriend krijgt hem wél: die zet een keurige, maar nogal hoorbare keel op - in die winkel vol klanten. Verrassend snel komt nu de kopie tevoorschijn. En nou gaan we bellen! zegt vriend. Naar die verzekering !! En naar de incasso !! Vriend spreekt ook nu geen onvertogen woord, maar articuleert angstaanjagend duidelijk en hij fluistert niet. Resultaat: er zal geen enkele rekening meer worden verstuurd en van incasso is geen sprake meer. O zo.

En dan nu nog dat idee van verzekeren, zegt vriend. WAAROM HEB JIJ NIET GEVRAAGD WAAR DAT VOOR NODIG WAS ??! Als iemand iets verkoopt, dan moet het deugdelijk zijn, toch zeker? Luister naar de Consumentenbond: heel simpel: niet goed, geld terug! En niks te verzekeren, laat je niet gek maken! Die juf had zin in provisie, dáárom moest jij dat ding verzekeren!

Zomaar een voorval. Waar gebeurd. En blijkt vaker te gebeuren. Teken dus nooit klakkeloos bij het kruisje en vraag vooral: is uw product dan zo ondeugdelijk dat er vooraf al verzekerd moet worden?!

 

S.C.RIBENT.

Een christen denkt in een andere “verzekering”: Gods liefde. De menselijke vertaling daarvan heet naastenliefde. Dat bracht de vriend in praktijk.