Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer

 

Even op en neer naar Groningen. Per trein. De reis begint in Rotterdam: het moet de hogesnelheidstrein worden, beveelt NS op de elektronische borden. Dat betekent extra betalen - maar geen extra genot. Voor het raampje gezeten verlangend naar buiten gekeken, maar weinig kunnen zien, behalve voorbijflitsende palen: inderdaad hoge snelheid. Dan ineens een trap op de rem: Schiphol. Perronnen vol wachtende reizigers, die in donkere tunnels turen. Maar eindelijk dan toch: trein in zicht. En nog naar Groningen ook. Tel uw zegeningen.

Helaas dus niet die mooie rit via Utrecht over de Veluwe naar Zwolle en verder naar Groningen, maar nu via de nieuwe polders. Ook mooi, maar toch…! Ach, een mens schikt zich in zijn lot. Als we even voorbij Diemen zijn horen we iets. En komt er geluid uit een medereiziger. Hij voelt iets in zijn keel. Een kikker. Hij tracht die te verwijderen. Hij oogt als een belangrijk man en hij schraapt ook buitengewoon belangrijk. Hij schraapt, hij schraapt onophoudelijk en hevig, maar vooral ook gruwelijk onsmakelijk. Meerdere tenen gaan spontaan krom staan. Overstemmen is de minst slechte oplossing. Eendrachtig hoestend, toeterend en zeer luidkeels pratend komen we in Zwolle aan, waar hij uitstapt. Opluchting alom.

Op de terugreis geen calamiteiten van betekenis; nergens stort er iets in, niet in Groningen station, niet in Groningen stad, niet in Zwolle station. En de reis verloopt volledig kikkerloos. Wel staan we op de terugreis in Den Haag Centraal langdurig stil met geopende deuren, zodat perrongeluiden erg duidelijk te horen zijn. We zijn daardoor onbedoeld getuige van een woordenwisseling tussen een conducteur en een reizigster; reizigster wil niet inchecken, maar waarom ze dat niet wil blijft onduidelijk:

 

Conducteur: -Dat moet toch echt.

Reizigster:   -Ja maar…….          

Conducteur: -Ik kan ’t niet mooier maken.                                                                                      

Reizigster :   -Ja maar…….                                                                                                                          

Conducteur: -’t Moet heus, ’t staat in mijn werkopdracht.                                                                        

Reizigster:   -Ja maar……                                                                                                        

Conducteur: -Dan komt u er straks niet meer uit.                                                                      

Reizigster:   -Hè ?! Wat ?!                                                                                                                                    

Conducteur: -Dan moet u uw hele leven lang op het station blijven!                                                                                                                                              

Reizigster:   -????? !!!!! ?????                                                                                                            

Conducteur: -Maar dan kom ik u af en toe wel een kopje thee brengen hoor.

 

Dan gaan de deuren dicht en zet mijn trein zich in beweging. Nooit zal ik weten of die reizigster alsnog ingecheckt heeft of dat de conducteur haar inmiddels het pakweg zestiende kopje thee heeft gebracht.

 

S.C.RIBENT

Als iemand verre reizen doet, dan kan hij veel verhalen. Als je Groningen ver vindt, tenminste. En vanwege de columns heb ik altijd pen en papier in mijn rugzak, want je hoort inderdaad weleens wat.