Logo Logo

Christus is Koning Kerk
Protestantse Gemeente Slikkerveer

Een warme dag vroeg in de lente. Op de fiets naar Ridderkerk-downtown voor een boodschapje. In het centrum is het druk en gezellig, veel  mensen met nog witte armen en melkflessen-benen koesteren zich op bankjes in de zon. Een kind hinkelt vrolijk op de  Ridderhof-tegels. 

Voor het Kruidvat stuit ik op een scootmobiel. De bestuurster blijft er in zitten, haar man verdwijnt in het vat  -gelukkig schrijven we dit kruid met een d. De vrouw trekt ineens mijn aandacht. Ik zie haar gezicht vertrekken, haar hoofd gaat voorover, ik zie vreemde grimassen.  - Hebt u pijn, mevrouw? Ze kijkt me aan, het blijft even stil. Dan zegt ze: Ja, ik heb pijn….  Hoe weet je dat?  - Ik zie het aan uw gezicht.

Waar hebt u pijn? wil ik weten. Ze kijkt me moeilijk aan, aarzelt even en zegt dan: Je kan beter vragen waar ik géén pijn heb….   O! Dat is erg! We zijn er samen stil van. Zij gaat er niet verder op in. Ik veronderstel dat ze het daar bij wil laten. En blijf zwijgend bij haar staan.

 

Dan komt haar man weer terug, zijn armen vol doosjes. Doosjes paracetamol, wel een stuk of vijftien. Zo, nu kan ik weer even vooruit, zegt ze in mijn richting. –Ik gebruik er acht per dag en dan ben je gauw door je voorraad heen.

Paracetamol. De pijnstillerdie het ouderwetse aspirientje heeft vervangen. Dat aspirientje, ooit  gemaakt uit wilgenbast, bestreed wel de pijn, maar was slecht voor de maagwand. Paracetamol daarentegen is wel maagvriendelijk, maar is slecht voor de lever bij langdurig intensief gebruik. Staat op het doosje. En met je lever moet je echt wel goeie maatjes blijven, want die lever is een multi-tasker: die heeft meerdere belangrijke functies in je lichaam. Die acht paracetamolletjes per dag voor die scootmobiel mevrouw zijn er volgens mij twee teveel, want mij is ooit verteld dat zes per dag het maximum is. Staat trouwens ook op het doosje. Maar ik mag aannemen dat haar huisarts weet wat hij of zij doet, ik houd daarom mijn mond  maar en beperk mij tot medeleven.

Medeleven….Dat is niet hetzelfde als “Je moet er maar mee leren leven… .!”  Medeleven is aandachtig aanhoren van je lijdende medemens. Niet weglopen met kreten als  “Kop op” of  “Sterkte hoor.” Dat mag je wel zeggen, maar je moet niet meteen weglopen. Blijf er even  bij. Het gaat om aandacht. Dat is erg belangrijk. Je kunt trouwens soms ook meer betekenen. In de Bijbel  bijvoorbeeld is herhaaldelijk sprake van handoplegging. Dat is iets heiligs denken wij.  Ja, maar u en ik mogen dat ook.  “Healing hands” zijn gewone mensenhanden:  liefdevolle handen! Healing arms bestaan ook, U hebt ze zelf.  Armen om iemand heen slaan, hand op een schouder, strelen van iemands arm. Leg al je aandacht en liefde in je handen en streel, streel, knuffel, knuffel, knuffel ! Dat doet een mens goed! Maar natuurlijk wel opletten dat het niet tegen iemands wensen in gaat, het mag niet ontaarden in ongewenste aanrakingen.

 

S.C.RIBENT.

Masseren kan (soms) ook.  Zo kon ik ooit mijn oudste zus van haar pijnlijke Parkinson- krampen afhelpen. Het verpleeghuis personeel riep: Dat mág niet! Dat is medisch handelen! Die pijn hóórt erbij!  (O, jáháá ???)  Wij lieten ze lekker praten…. Als ik er zelf niet was,  waren er enkele andere familieleden die het ook probeerden - en het ook konden.  Medisch of niet,  het was een stukje pijnbestrijding. Het hielp. Met de gaven die in onze handen zijn gelegd.